Fairytale Life

11 vragen

2012-02-10T17:12:41+01:00

Van Alice kreeg ik tijdens de examens een stokje doorgestuurd.
Tussen de examens en de nieuwe lessenweek heb ik wat tijd gevonden en hier is het resultaat:

1. You must post these rules.
2. Each person must post 11 things about themselves on their blog.
3. Answer the questions the tagger set for you in their post, and create 11 questions for the people you tag to answer.
4. You have to choose 11 people to tag and link them on the post.
5. Go to their page and tell them you have linked him or her.
6. No tag backs.
7. No stuff in the tagging section about “you are tagged if you are reading this.” You legitimately have to tag 11 people.

1. Als je een stad zou zijn, welke was je dan en waarom?
Gent, zonder twijfel. Toen ik in het middelbaar een eindwerk moest maken over Gent, verloor ik mijn hart. Mijn keuze was snel gemaakt om ook in Gent verder te gaan studeren. In Gent leven verschillende culturen –bijna- zonder problemen samen.

Gent is de rust van de vele parken, de cultuur van de Vooruit, de gezelligheid van de Graslei. Gent is de stad van ‘Donderdag Veggiedag’, de stad van de Gentse Feesten en sinds kort ook van het Lichtfestival. Zoveel verschillen die in harmonie samenleven.
Ook in mijn hoofd zijn er veel verschillen die proberen samen te leven, soms lukt dat wat beter, soms lukt dat totaal niet. Eén van de dingen die ik nog moet leren is om de vrede in mijn hoofd te zoeken en te bewaren. Misschien leer ik dat wel door ouder te worden?

2. Welk boek/film of liedje veranderde ooit je leven?
De documentaire Taste The Waste. Sindsdien durf ik van producten te eten die hun houdbaarheidsdatum hebben overschreden, er wordt veel te veel weggegooid.

3. Ik ga voor jou koken. Wat moet ik klaar maken en waarom?
Italiaans. Een échte Italiaanse, vegetarische pizza. Niet van Dr. Oetker, maar een échte Italiaanse pizza. Thoh, bij het typen van deze zin komt het water me al in de mond.

4. Waar zou je op dit moment het allerliefste zijn?
In Australië, samen met mijn prins.

5. Wat stond er in het laatste smsje dat je ontving?
‘Ik ben al op weg naar Gent!’ Van mijn prins die vroeger thuis was van de les, zo wist ik dat ik al mocht beginnen koken.

6. Wat is de grootste blunder die je ooit gemaakt hebt?
Het woord blunders staat niet in mijn woordenboek, enkel het werkwoord ‘leren’.
Fouten bestaan niet, tenzij je er niets uit leert.
Mijn grootste les die ik ooit heb geleerd, is om niet altijd het goede in mensen te zien.
Ik heb in mijn puberteit ‘vrienden’ leren kennen die beter nooit mijn vrienden waren geweest. Ik heb geleerd dat je niet iedereen zomaar mag vertrouwen. De enige die je echt kan vertrouwen ben jij zelf.

7. Wat is het vreemdste voedsel dat je ooit al gegeten hebt?
Ik heb nog nooit echt vreemd voedsel gegeten, dit komt waarschijnlijk omdat ik altijd wil weten wat ik eet. Indien je in de supermarkt een meisje ziet die aandacht de verpakkingen zit te lezen: it’s me!

8. Je krijgt een ongelimiteerde visa kaart ter beschikking voor 2 uur. Waar ga je je geld spenderen?
Een reisbureau, zonder twijfel. Een wereldreis zo al snel op de rekening staan.

9. Waar zie jij jezelf in 5 jaar?
Hopelijk ben ik tegen dan al afgestudeerd als leerkracht.
Binnen vijf jaar zou ik graag ook het diploma voor chocolatier in mijn handen hebben. Wie weet heb ik binnen tien jaar wel mijn eigen chocoladewinkel?

10. Als je kon teruggaan in de tijd waar ging je dan heen?
De jaren `60: voor de muziek en natuurlijk voor de ‘Peace man!’

11. Met wie zou je graag eens een avondje aan de toog hangen?
Met onze aarde. Om haar sorry te kunnen zeggen, in naam van de hele mensheid en om haar te kunnen vragen hoe het nu eigenlijk zit met haar opwarming. Misschien kan ik haar dan wel een frisse cocktail aanbieden om wat af te koelen?

Nu is het mijn beurt om dit stokje naar een paar personen door te sturen.
Blogjes die ik tag zijn:

Explode
Hollandse Nieuwe
Annemarieke
Willy
Voeten in het water
Ejsa

Het zijn er geen elf, I know. maar ik zou het leuk vinden om het stokje door te geven aan deze zes bloggertjes.

Jullie zijn trouwens niet verplicht om het stokje aan te nemen, ik begrijp het maar al te goed als jullie een druk leven hebben.

Mijn nieuwe vragen:

1. Stel je voor dat je jouw eigen boek mag schrijven of je eigen film mag maken, over wat zou die dan gaan?
2. Wat is jouw leukste moment uit je leven, tot nu toe?
3. Heb je een favoriete blog?
4. Wat is jouw favoriete plek in huis?
5. Naar wie kijk jij op en waarom?
6. Wat is jouw grootste levensles die je tot nu toe al hebt geleerd?
7. Wat is jouw favoriete gerecht?
8. Wat is jouw grote droom?
9. Wat is je grootste angst?
10. Welke film zou je mij aanraden als je weet dat ik niet graag naar actiefilms kijk?
11. Welke vakantiebestemming zou je mij aanraden?

Ik ben benieuwd om jullie antwoorden te lezen!

Ps: is het lettertype op mijn blog momenteel te klein?

Huisje deel 4

2012-02-08T16:00:37+01:00

Eindelijk, de examens zijn achter de rug. Ik heb door de zure meloen gebeten. En ik snak naar iets zoets, een chocoladetaart zou ideaal zijn. Dan wel zonder kers op de taart, want -raar maar waar- ik lust geen kersen. Ik weet dat nu heel veel mensen de wenkbrauwen zullen frontsen, maar inderdaad: ik lust geen kersen.
Al moet ik toegeven dat ze wel goed ruiken. En dat mijn lievelingslabello er eentje is met kersensmaak.

Genoeg over kersen en taarten, daar zitten jullie niet op te wachten, I know.
Waar jullie zitten op te wachten, is het antwoord op de vraag: 'Hoe is het nu eigenlijk met die examens afgelopen?'
Wel, goed nieuws: ik ben gisteren mijn punten te weten gekomen.
Nergens onder de 12 op 20, behalve op één vak: een negen. Een negen! Waarom is het eigenlijk toegelaten om een student een negen te geven? Een negen op twintig, dat is één puntje te weinig om te genieten van een zorgeloze zomer. Al mag ik toch nog een beetje blij zijn met die negen. Beter een negen dan een drie, niet?
Dat ene puntje meer, zo moeilijk kan dat niet zijn. Whatever, zorgen voor later!

Momenteel heb ik een weekje vrij, om van alle emoties te bekomen. En om te wennen aan het nieuwe huisje van mij en mijn prins. Jawel, ik en mijn prins zitten sinds maandag in ons huisje.
En het is tot nu toe echt al heel goed meegevallen. Jammer dat ik -net zoals vele mensen- momenteel met een verkoudheid zit. Al is het hier leuk genieten en rusten in het huisje.
Nooit gedacht dat ik, feministe in hart en nieren, zo graag zou koken voor een jongen.
En het is natuurlijk nog leuker als hij nadien zelf voorstelt om de afwas te doen.
Ik zie het komende semester veel beter zitten. Zeker met het idee dat ik na elke nutteloze, saaie en tijdverspillende les niet meer alleen thuis hoef te komen. Héérlijk.
Ons huisje is nog niet volledig ingericht, maar I promise: foto's volgen!
Hopelijk ben ik morgen al goed genezen en kunnen we samen naar de Hema, om nog wat leuke dingen te kopen voor in het huisje.
En ondertussen kan ik voor de eerste keer in het nieuwe huisje op blogronde gaan. Ik ben benieuwd welke avonturen jullie ondertussen allemaal hebben meegemaakt.
En straks mag ik alweer koken voor mijn prins, zodat hij zijn buikje goed kan vullen als hij thuis komt van de les.

En dat brengt me bij de clip van de week, want op zen Selah's gezegd: mijn prins geeft mij nog steeds die 'Crazy Vibes'.

Examen 1 en 2

2012-01-13T15:33:40+01:00

Mijn eerste twee examens zitten er op. Zucht van opluchting.
Nog drie dagen te gaan, waarbij één dag met drie examen. Zucht der wanhoop.
Ik keek er naar uit, naar de examens. Geen taken meer, minder deadlines.
Dacht ik. Nu kijk ik uit naar het einde van de examens: 24 januari.
Please, laat het er snel zijn!

Vorige week was het alvast één groot examenavontuur.
Er was geen internet op mijn kot. En doordat ik ook geen tv heb op mijn kot, werd het al snel de hel voor mij.
De stress sloeg toe. Geloof me, eten met zicht op de muren en voortdurend aan je examen moeten denken: de hel.
Ik wou maar één ding en dat was naar huis gaan. Ik voelde me als een klein kind, voor de eerste keer op kamp.
Ik begon te huilen zonder reden. Geen idee waar opeens al die tranen vandaan kwamen.
Na lang twijfelen belde ik naar mijn prins. Die -zoals steeds opnieuw- mijn reddende engel was.
Ik mocht bij hem gaan studeren. Yes! En tegelijk was het ook een zucht, want zou ik daar niet in de weg lopen?
Mijn prins had ook examens. En zouden zijn ouders het niet erg vinden?
Hij zei dat het geen enkel probleem was. Ik nam de bus naar het koninkrijk van mijn prins en was enorm blij toen ik daar aan kwam. Door de stress werd ik ziek op de bus en werd het al snel een reis naar 'heel ver hiervandaan'.
Gelukkig kwam ik veilig en wel aan. Ik werd al snel welkom geheten door zijn mama. En ik weet niet waarom, maar ik moest mijn tranen tegenhouden. Ik was totaal mijn kluts kwijt.
Ik ben zo blij dat ik kon studeren bij mijn prins. Het ging veel beter en uiteindelijk is mijn examen nog redelijk goed gelukt. Ik denk dat ik op mijn eerste twee examens wel geslaagd zal zijn. Nu de rest nog.
En hopelijk kan ik deze keer mijn stress onder controle houden.
Raar, want de vorige jaren heb ik nooit last gehad van stress. En nu ben ik op nog geen twee maand tijd al bijna 10 kg afgevallen. Niet dat ik dat zo erg vind, maar ik val toch liever op een gezonde manier af. En nu die 50kg in zicht komt op de weegschaal, hoop ik voor de eerste keer in mijn leven op verdikken.
Ik hoop dat het snel februari is, dan verhuis ik samen met mijn prins naar ons huisje.
En tot dan wordt het nog even door de zure appel bijten. Of door de zure meloen?

Clip van de week is er eentje met nostalgie en ook met betekenis. Want eerlijk gezegd voel ik me de laatste tijd echt wel paranoïde. Die stress en buikpijn zitten gewoon in mijn hoofd. En die moeten er uit. Zo snel mogelijk.

Waarom vegetarisch?

2012-01-04T20:19:06+01:00

Ik heb nooit graag geschiedenislessen gevolgd. Ik vond het allemaal één en al hetzelfde: oorlog, vechten, slaven, arme mensen. Kortweg: 'Miserie, miserie, miserie'.
In het vijfde middelbaar kwam daar verandering in toen we een nieuwe leerkracht kregen.
Geschiedenis werd plots één van mijn lievelingsvakken. Wat wil je dan ook met zo een knapperd als leerkracht. Gelukkig beseften mijn puberhormonen dat hij veel te oud was voor mij.
Maar dat hield me niet tegen om hem als voorbeeld te beginnen bekijken.
Zo was mijn eerste studiekeuze in het hogere onderwijs leerkracht geschiedenis, wat al snel bleek tegen te vallen. Maar waar ik het meest bewondering voor had, was het feit dat hij al 17 jaar vegetariër was.
Ik herinner me nog heel goed de dag waarop hij dat zei. De week nadien werd ik ook vegetariër.
Dat ben ik nu nog steeds, al meer dan vijf jaar lang.
In het begin vond ik het leuk om te bewijzen aan mijn ouders dat ik wel zonder vlees kon, maar al gauw werd het vegetarisme een ware passie. Al die nieuwe ingrediënten waren een echte openbaring voor mij.
Zo enorm veel nieuwe recepten, die ook nog eens lekker waren. Héérlijk.
Al gauw begon ik boeken te lezen over het vegetarisme, documentaires te bekijken over onze huidige voedselindustrie -Food Inc. is trouwens een echte aanrader- en uiteindelijk werd ik ook lid van EVA.
Slachthuizen kregen glazen muren. En niet alleen de slachthuizen, ook de gevolgen van ons enorme hap in het dierenrijk. Ik vind het nog steeds schandalig hoe de rijke economen, bazen van grote bedrijven, geld belangrijker vinden dan onze natuur. Onze enorme vleesconsumptie heeft enorme gevolgen voor de opwarming van de aarde. En ook voor onze gezondheid.
Dus waarom zou ik nog vlees eten?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de laatste tijd twijfel aan mijn vegetarisch bestaan.
Is het een oplossing om geen vlees meer te eten? Is het geen betere oplossing om minder vlees te gaan eten? Een tijd geleden stelde de dokter bij mij een lichte vorm van bloedarmoede vast.
Is dit een gevolg van mijn vegetarisme? De dokter zei van niet. Ik heb veel te veel cholestrol, dus vlees eten is echt geen oplossing.
Vandaag zat ik naar mijn mama haar gebakken worsten -van kip- te kijken.
Zou ik zo iets ooit nog kunnen eten? Waarom eet ik het niet meer?
Ben ik hypocriet? Ik ben vegetariër geworden omdat ik wou eten wat ik wou.
Ik wou mijn menu niet laten voorschrijven door reclame en vrienden.
Eet ik nu wel wat ik wil? Ik mag geen vlees of vis meer eten.
En als ik nu eens stop met dat vegetarisme?
Zou vlees mij smaken? Ik denk het niet, al bij de geur alleen denk ik aan dode, mooie dieren.
Ik kan geen dode dieren eten. En dat zit in mijn hoofd. Ik weet het. Zucht.
Mijn prins zou zo graag hebben dat ik af en toe vlees eet.
Maar het gaat over wat ik wil. En ik, ik heb geen flauw idee wat ik wil.

Ps: Op jullie algemene aanvraag ga ik mijn nickname toch niet veranderen.
Het is misschien toch niet zo slecht om een 'meisje' te blijven.

Ze zei ja!

2012-01-03T19:25:30+01:00

In het jaar 2012 ga ik een paar dingen aan mijn blog veranderen. Ik heb deze blog opgestart in een puberperiode, vol met hormonen die me totaal in de war brachten. Misschien deed ik het een beetje voor de aandacht, maar al gauw veranderde deze aandachtsblog in een echt dagboek. Ik heb altijd al een dagboek gehad als kind, sommigen met een slot, anderen hélemaal in Lord Of The Rings stijl. En dat terwijl ik maar één film heb gezien, onder dwang dan nog wel. Het boek viel veel meer in de smaak, jammer dat hij zoveel leestijd in beslag neemt. Maar goed, ik ben aan het afwijken.
Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik enorm ben veranderd sinds mijn eerste blogdag. Na al die jaren, al die postjes, al die reacties al die dingen die ik heb geleerd, ben ik geen meisje meer.
En daar zit ik dan met een probleem. Past de naam Fairytalegirl nog wel bij mij? Ik voel me steeds meer een jonge vrouw. Maar Young Fairytalewomen vind ik nu echt niet klinken. Misschien dat wat meer inspiratie mij raad brengt. Let's hope so. Als eerste nieuwtje op mijn blog wil ik graag Bloglovin aan jullie voorstellen.
Deze site vind ik echt geweldig! Via deze site kan je jouw favoriete blogjes volgen, van Skynet tot Wordpress.
Er is ook een handige applicatie aan verbonden voor de smartphone, zodat je elk moment kan snuffelen in je favoriete blogjes. Mijn blog kan je alvast volgen door op bovenstaande tekening te klikken. Have fun!

Nu even iets heel anders, want ik heb mijn blog natuurlijk nog altijd om mijn avonturen en dromen te delen met jullie. En er is iets wat ik voor jullie zeker niet geheim wil houden.
Op nieuwjaarsdag had mijn prins een verrassing voor mij voorzien. Ik had al aan alles gedacht: vuurwerk, een zelfgebakken taart, een cadeau, een familieportret,..
Maar uiteindelijk was het zijn zus die voor de verrassing zorgde toen ze aan de hele familie vertelde dat haar vriend haar ten huwelijk had gevraagd. Jawel, ze gaat trouwen!
Het eerste wat ik deed toen ze dat zei, was naar haar handen kijken: 'Waar is die verlovingsring?'
En het was een pareltje, trust me.
Zijn zus is slechts drie jaar ouder dan mij, dus ik moet jullie niet vertellen dat ik onmiddelijk begon te dromen.
Dromen kan nooit kwaad, niet? En eerlijk gezegd is het één van mijn grootste dromen om te trouwen met mijn prins, in een kleed om U tegen te zeggen. Al moet ik zeggen dat ik eerst mijn studies wil afmaken en een leuke job wil vinden. Nadien is het afwachten tot dé vraag van mijn prins.
En nu is het afwachten tot het trouwfeest van mijn prins zijn zus.
Ik heb alweer een excuus om een prachtig kleedje te gaan kopen. Yes!

Klaar voor de (nieuwe) start

2012-01-02T20:59:27+01:00

'..., drie, twee, één,...', het zijn woorden die elk jaar opnieuw uit onze monden weerklinken.
Maar deze keer keek ik er meer dan ooit naar uit.

De laatste dag van het jaar bracht ik samen met mijn prins door bij mij thuis.
Mijn mama had een volledig menu klaargemaakt en ik denk dat iedereen het lekker vond.
Vooral mijn opa, die naast mij zat. En dat terwijl mijn oma met een bang hart zat toe te kijken hoeveel hij kon op peuzelen. Ook mijn prins genoot er duidelijk van. Na het avondmaal vertrokken we naar mijn tante, waar we zouden aftellen naar het nieuwe jaar. Uiteindelijk was dat aftellen er veel sneller dan verwacht.
Voor ik het wist waren de laatste seconden van 2011 geteld.
Mijn laatste kus voor het jaar 2011 en mijn eerste kus van het jaar 2012 waren bestemd voor mijn prins.
Beter dan dat kon het nieuwe jaar voor mij niet beginnen.
Samen met mijn prins en mijn broer ging ik nadien naar de tuin om te kijken naar het vuurwerk uit te nabij gelegen steden. Lang heb ik daar niet gestaan, want voor ik het wist hoorde ik getrappel in de keuken. De neef van mijn papa kwam met de hond aangewandeld die de hele avond in de garage zat.
Ik heb een fobie van honden, dus ik moet er geen tekening bij maken hoe ik me voelde als daar plots een hond bij mij voorbij loopt, die aan een leiband hangt, een muilband heeft en -zonder overdrijven- reusachtig is.
Lang heb ik dus niet naar het vuurwerk staan kijken.
De volgende ochtend werd ik naast mijn prins wakker. 2012 kon nu écht beginnen.
Bij mijn prins zijn ouders was het ook overheerlijk, vooral dan de wafels van zijn oma.
Zo wil ik er nog heel veel eten in het nieuwe jaar. Lekker zacht en toch een krokant laagje, heerlijk zoet en toch niet te zoet. Ik krijg alweer het water in mijn mond, zucht.
Deze middag vertrok mijn prins weer naar huis.
Het zal nu eventjes duren voor ik hem terug kan zie. Het eerste obstakel van 2012 staat namelijk al voor de deur: de examens. Mijn eerste voornemen voor het nieuwe jaar: geen enkel herexamen.

En om het nieuwe jaar toch wat leuk te beginnen -tussen al dat studeren door- de nieuwe clip van de week.
Normaal ben ik niet zo te vinden voor de muziek van Selena Gomez, maar ik moet eerlijk bekennen dat deze single terug te vinden is op mijn iPod.

Kerst

2011-12-27T17:58:10+01:00

De kerstperiode van dit jaar zit er ook alweer op, onvoorstelbaar hoe de tijd snel kan gaan.
Dit jaar vierde ik kerstavond bij mijn prins thuis. Met minipizza's, frietjes en een ijstaart met tiramisu kan het al niet fout gaan. En dat deed het ook niet.
Ik kreeg op kerstavond een leuk kerstcadeau van mijn prins: twee fotokaders, waarvan eentje zelfs een klok is. (foto's volgen nog op Twitter). Sowieso dat die in ons huisje komen.
Ik had voor mijn prins een agenda waar ik wat tekst had ingeschreven en een kalender. En een beertje. En lichtjes om omhoog te hangen (die hij blijkbaar al had, slim).
Dat laatste is misschien wel dom, maar het wil ergens toch wel zeggen dat ik weet wat mijn prins leuk vindt, niet?
Op kerstdag was het eten geblazen bij mijn oma: gourmet.
Iets waarvan ik zelf enorm fan ben, iedereen zit gezellig samen aan de tafel, inclusief de gastvrouw.
Al was dat bij mijn oma niet echt het geval. Zoals altijd, keek zij streng toe of we allemaal wel genoeg aten.
Ze bedoelt het allemaal wel goed, maar af en toe begon het toch wel wat op ieders zenuwen te werken.
Ik was blij toen ze eindelijk zelf begon te eten. Na het hoofdgerecht bakte ik samen met mijn neefje pannenkoeken.
Ik leerde hem hoe hij eitjes moest breken. Je moest eens gezien hebben hoe fier hij was (en hoe zijn mama bang toekeek). Gelukkig werd er niets gemorst en zaten er geen schalen in de pannenkoeken.
Onze buikjes hadden niet veel tijd om tot rust te komen, want in de namiddag vertrokken ik en mijn prins naar zijn tante. Op het menu: tongfilets, gevulde kalkoen en chocoladetaart.
Voor mij had zijn tante vegetarische vol-au-vent en een soja-filet. Héél lekker! En met kroketjes kan je me altijd blij maken. Jammie.
Ik vind het trouwens enorm leuk om bij de familie van mijn prins te gaan. Ik ben ze zo dankbaar omdat ze me aanvaarden zoals ik ben. En ze zijn daar ook gewoon super vriendelijk.

Veel tijd heb ik niet om nog wat na te genieten van de kerstdagen, binnen twee weken heb ik namelijk mijn eerste examen. Het leven van een student: bikkelhard.

En voor ik het vergeet: alvast een fijn eindejaar toegewenst aan al mijn lezertjes.
Bedankt voor de leuke reacties het voorbije jaar. Hopelijk kan ik jullie ook het komende jaar blijven boeien met mijn verhalen. Ik wens jullie allemaal het beste toe voor het jaar 2012 en geniet er van!

Ik heb alvast leuke dingen om naar uit te kijken in het jaar 2012: in februari ga ik samenwonen met mijn vriend.
We hebben trouwens al een leuke koelkast én een leuke tv gekocht.
Ook mijn blog zal in het nieuwe jaar waarschijnlijk een nieuw kleedje krijgen. Hopelijk kan ik hiermee wachten tot na de examens.
2012: here I come.