Fairytale Life

Mijn eerste twee examens zitten er op. Zucht van opluchting.
Nog drie dagen te gaan, waarbij één dag met drie examen. Zucht der wanhoop.
Ik keek er naar uit, naar de examens. Geen taken meer, minder deadlines.
Dacht ik. Nu kijk ik uit naar het einde van de examens: 24 januari.
Please, laat het er snel zijn!

Vorige week was het alvast één groot examenavontuur.
Er was geen internet op mijn kot. En doordat ik ook geen tv heb op mijn kot, werd het al snel de hel voor mij.
De stress sloeg toe. Geloof me, eten met zicht op de muren en voortdurend aan je examen moeten denken: de hel.
Ik wou maar één ding en dat was naar huis gaan. Ik voelde me als een klein kind, voor de eerste keer op kamp.
Ik begon te huilen zonder reden. Geen idee waar opeens al die tranen vandaan kwamen.
Na lang twijfelen belde ik naar mijn prins. Die -zoals steeds opnieuw- mijn reddende engel was.
Ik mocht bij hem gaan studeren. Yes! En tegelijk was het ook een zucht, want zou ik daar niet in de weg lopen?
Mijn prins had ook examens. En zouden zijn ouders het niet erg vinden?
Hij zei dat het geen enkel probleem was. Ik nam de bus naar het koninkrijk van mijn prins en was enorm blij toen ik daar aan kwam. Door de stress werd ik ziek op de bus en werd het al snel een reis naar 'heel ver hiervandaan'.
Gelukkig kwam ik veilig en wel aan. Ik werd al snel welkom geheten door zijn mama. En ik weet niet waarom, maar ik moest mijn tranen tegenhouden. Ik was totaal mijn kluts kwijt.
Ik ben zo blij dat ik kon studeren bij mijn prins. Het ging veel beter en uiteindelijk is mijn examen nog redelijk goed gelukt. Ik denk dat ik op mijn eerste twee examens wel geslaagd zal zijn. Nu de rest nog.
En hopelijk kan ik deze keer mijn stress onder controle houden.
Raar, want de vorige jaren heb ik nooit last gehad van stress. En nu ben ik op nog geen twee maand tijd al bijna 10 kg afgevallen. Niet dat ik dat zo erg vind, maar ik val toch liever op een gezonde manier af. En nu die 50kg in zicht komt op de weegschaal, hoop ik voor de eerste keer in mijn leven op verdikken.
Ik hoop dat het snel februari is, dan verhuis ik samen met mijn prins naar ons huisje.
En tot dan wordt het nog even door de zure appel bijten. Of door de zure meloen?

Clip van de week is er eentje met nostalgie en ook met betekenis. Want eerlijk gezegd voel ik me de laatste tijd echt wel paranoïde. Die stress en buikpijn zitten gewoon in mijn hoofd. En die moeten er uit. Zo snel mogelijk.
 

Ik heb nooit graag geschiedenislessen gevolgd. Ik vond het allemaal één en al hetzelfde: oorlog, vechten, slaven, arme mensen. Kortweg: 'Miserie, miserie, miserie'. 
In het vijfde middelbaar kwam daar verandering in toen we een nieuwe leerkracht kregen.
Geschiedenis werd plots één van mijn lievelingsvakken. Wat wil je dan ook met zo een knapperd als leerkracht. Gelukkig beseften mijn puberhormonen dat hij veel te oud was voor mij.
Maar dat hield me niet tegen om hem als voorbeeld te beginnen bekijken. 
Zo was mijn eerste studiekeuze in het hogere onderwijs leerkracht geschiedenis, wat al snel bleek tegen te vallen. Maar waar ik het meest bewondering voor had, was het feit dat hij al 17 jaar vegetariër was.
Ik herinner me nog heel goed de dag waarop hij dat zei. De week nadien werd ik ook vegetariër.
Dat ben ik nu nog steeds, al meer dan vijf jaar lang.
In het begin vond ik het leuk om te bewijzen aan mijn ouders dat ik wel zonder vlees kon, maar al gauw werd het vegetarisme een ware passie. Al die nieuwe ingrediënten waren een echte openbaring voor mij.
Zo enorm veel nieuwe recepten, die ook nog eens lekker waren. Héérlijk.
Al gauw begon ik boeken te lezen over het vegetarisme, documentaires te bekijken over onze huidige voedselindustrie -Food Inc. is trouwens een echte aanrader- en uiteindelijk werd ik ook lid van EVA. 
Slachthuizen kregen glazen muren. En niet alleen de slachthuizen, ook de gevolgen van ons enorme hap in het dierenrijk. Ik vind het nog steeds schandalig hoe de rijke economen, bazen van grote bedrijven, geld belangrijker vinden dan onze natuur. Onze enorme vleesconsumptie heeft enorme gevolgen voor de opwarming van de aarde. En ook voor onze gezondheid.
Dus waarom zou ik nog vlees eten? 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de laatste tijd twijfel aan mijn vegetarisch bestaan.
Is het een oplossing om geen vlees meer te eten? Is het geen betere oplossing om minder vlees te gaan eten? Een tijd geleden stelde de dokter bij mij een lichte vorm van bloedarmoede vast.
Is dit een gevolg van mijn vegetarisme? De dokter zei van niet. Ik heb veel te veel cholestrol, dus vlees eten is echt geen oplossing. 
Vandaag zat ik naar mijn mama haar gebakken worsten -van kip- te kijken.
Zou ik zo iets ooit nog kunnen eten? Waarom eet ik het niet meer?
Ben ik hypocriet? Ik ben vegetariër geworden omdat ik wou eten wat ik wou.
Ik wou mijn menu niet laten voorschrijven door reclame en vrienden.
Eet ik nu wel wat ik wil? Ik mag geen vlees of vis meer eten.
En als ik nu eens stop met dat vegetarisme?
Zou vlees mij smaken? Ik denk het niet, al bij de geur alleen denk ik aan dode, mooie dieren.
Ik kan geen dode dieren eten. En dat zit in mijn hoofd. Ik weet het. Zucht.
Mijn prins zou zo graag hebben dat ik af en toe vlees eet.
Maar het gaat over wat ik wil. En ik, ik heb geen flauw idee wat ik wil.

Ps: Op jullie algemene aanvraag ga ik mijn nickname toch niet veranderen.
Het is misschien toch niet zo slecht om een 'meisje' te blijven.





 

In het jaar 2012 ga ik een paar dingen aan mijn blog veranderen. Ik heb deze blog opgestart in een puberperiode, vol met hormonen die me totaal in de war brachten. Misschien deed ik het een beetje voor de aandacht, maar al gauw veranderde deze aandachtsblog in een echt dagboek. Ik heb altijd al een dagboek gehad als kind, sommigen met een slot, anderen hélemaal in Lord Of The Rings stijl. En dat terwijl ik maar één film heb gezien, onder dwang dan nog wel. Het boek viel veel meer in de smaak, jammer dat hij zoveel leestijd in beslag neemt. Maar goed, ik ben aan het afwijken.
Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik enorm ben veranderd sinds mijn eerste blogdag. Na al die jaren, al die postjes, al die reacties al die dingen die ik heb geleerd, ben ik geen meisje meer.
En daar zit ik dan met een probleem. Past de naam Fairytalegirl nog wel bij mij? Ik voel me steeds meer een jonge vrouw. Maar Young Fairytalewomen vind ik nu echt niet klinken. Misschien dat wat meer inspiratie mij raad brengt. Let's hope so. Als eerste nieuwtje op mijn blog wil ik graag Bloglovin aan jullie voorstellen. 
Deze site vind ik echt geweldig! Via deze site kan je jouw favoriete blogjes volgen, van Skynet tot Wordpress.
Er is ook een handige applicatie aan verbonden voor de smartphone, zodat je elk moment kan snuffelen in je favoriete blogjes. Mijn blog kan je alvast volgen door op bovenstaande tekening te klikken. Have fun!

Nu even iets heel anders, want ik heb mijn blog natuurlijk nog altijd om mijn avonturen en dromen te delen met jullie. En er is iets wat ik voor jullie zeker niet geheim wil houden.
Op nieuwjaarsdag had mijn prins een verrassing voor mij voorzien. Ik had al aan alles gedacht: vuurwerk, een zelfgebakken taart, een cadeau, een familieportret,..
Maar uiteindelijk was het zijn zus die voor de verrassing zorgde toen ze aan de hele familie vertelde dat haar vriend haar ten huwelijk had gevraagd. Jawel, ze gaat trouwen!
Het eerste wat ik deed toen ze dat zei, was naar haar handen kijken: 'Waar is die verlovingsring?'
En het was een pareltje, trust me.
Zijn zus is slechts drie jaar ouder dan mij, dus ik moet jullie niet vertellen dat ik onmiddelijk begon te dromen.
Dromen kan nooit kwaad, niet? En eerlijk gezegd is het één van mijn grootste dromen om te trouwen met mijn prins, in een kleed om U tegen te zeggen. Al moet ik zeggen dat ik eerst mijn studies wil afmaken en een leuke job wil vinden. Nadien is het afwachten tot dé vraag van mijn prins.
En nu is het afwachten tot het trouwfeest van mijn prins zijn zus.
Ik heb alweer een excuus om een prachtig kleedje te gaan kopen. Yes! 





 

'..., drie, twee, één,...', het zijn woorden die elk jaar opnieuw uit onze monden weerklinken.
Maar deze keer keek ik er meer dan ooit naar uit.

De laatste dag van het jaar bracht ik samen met mijn prins door bij mij thuis.
Mijn mama had een volledig menu klaargemaakt en ik denk dat iedereen het lekker vond. 
Vooral mijn opa, die naast mij zat. En dat terwijl mijn oma met een bang hart zat toe te kijken hoeveel hij kon op peuzelen. Ook mijn prins genoot er duidelijk van. Na het avondmaal vertrokken we naar mijn tante, waar we zouden aftellen naar het nieuwe jaar. Uiteindelijk was dat aftellen er veel sneller dan verwacht.
Voor ik het wist waren de laatste seconden van 2011 geteld.
Mijn laatste kus voor het jaar 2011 en mijn eerste kus van het jaar 2012 waren bestemd voor mijn prins.
Beter dan dat kon het nieuwe jaar voor mij niet beginnen.
Samen met mijn prins en mijn broer ging ik nadien naar de tuin om te kijken naar het vuurwerk uit te nabij gelegen steden. Lang heb ik daar niet gestaan, want voor ik het wist hoorde ik getrappel in de keuken. De neef van mijn papa kwam met de hond aangewandeld die de hele avond in de garage zat.
Ik heb een fobie van honden, dus ik moet er geen tekening bij maken hoe ik me voelde als daar plots een hond bij mij voorbij loopt, die aan een leiband hangt, een muilband heeft en -zonder overdrijven- reusachtig is.
Lang heb ik dus niet naar het vuurwerk staan kijken.
De volgende ochtend werd ik naast mijn prins wakker. 2012 kon nu écht beginnen.
Bij mijn prins zijn ouders was het ook overheerlijk, vooral dan de wafels van zijn oma.
Zo wil ik er nog heel veel eten in het nieuwe jaar. Lekker zacht en toch een krokant laagje, heerlijk zoet en toch niet te zoet. Ik krijg alweer het water in mijn mond, zucht.
Deze middag vertrok mijn prins weer naar huis.
Het zal nu eventjes duren voor ik hem terug kan zie. Het eerste obstakel van 2012 staat namelijk al voor de deur: de examens. Mijn eerste voornemen voor het nieuwe jaar: geen enkel herexamen.

En om het nieuwe jaar toch wat leuk te beginnen -tussen al dat studeren door- de nieuwe clip van de week.
Normaal ben ik niet zo te vinden voor de muziek van Selena Gomez, maar ik moet eerlijk bekennen dat deze single terug te vinden is op mijn iPod.

 

De kerstperiode van dit jaar zit er ook alweer op, onvoorstelbaar hoe de tijd snel kan gaan.
Dit jaar vierde ik kerstavond bij mijn prins thuis. Met minipizza's, frietjes en een ijstaart met tiramisu kan het al niet fout gaan. En dat deed het ook niet.
Ik kreeg op kerstavond een leuk kerstcadeau van mijn prins: twee fotokaders, waarvan eentje zelfs een klok is. (foto's volgen nog op Twitter). Sowieso dat die in ons huisje komen.
Ik had voor mijn prins een agenda waar ik wat tekst had ingeschreven en een kalender. En een beertje. En lichtjes om omhoog te hangen (die hij blijkbaar al had, slim).
Dat laatste is misschien wel dom, maar het wil ergens toch wel zeggen dat ik weet wat mijn prins leuk vindt, niet?
Op kerstdag was het eten geblazen bij mijn oma: gourmet.
Iets waarvan ik zelf enorm fan ben, iedereen zit gezellig samen aan de tafel, inclusief de gastvrouw.
Al was dat bij mijn oma niet echt het geval. Zoals altijd, keek zij streng toe of we allemaal wel genoeg aten.
Ze bedoelt het allemaal wel goed, maar af en toe begon het toch wel wat op ieders zenuwen te werken.
Ik was blij toen ze eindelijk zelf begon te eten. Na het hoofdgerecht bakte ik samen met mijn neefje pannenkoeken.
Ik leerde hem hoe hij eitjes moest breken. Je moest eens gezien hebben hoe fier hij was (en hoe zijn mama bang toekeek). Gelukkig werd er niets gemorst en zaten er geen schalen in de pannenkoeken.
Onze buikjes hadden niet veel tijd om tot rust te komen, want in de namiddag vertrokken ik en mijn prins naar zijn tante. Op het menu: tongfilets, gevulde kalkoen en chocoladetaart.
Voor mij had zijn tante vegetarische vol-au-vent en een soja-filet. Héél lekker! En met kroketjes kan je me altijd blij maken. Jammie.
Ik vind het trouwens enorm leuk om bij de familie van mijn prins te gaan. Ik ben ze zo dankbaar omdat ze me aanvaarden zoals ik ben. En ze zijn daar ook gewoon super vriendelijk.

Veel tijd heb ik niet om nog wat na te genieten van de kerstdagen, binnen twee weken heb ik namelijk mijn eerste examen. Het leven van een student: bikkelhard.

En voor ik het vergeet: alvast een fijn eindejaar toegewenst aan al mijn lezertjes.
Bedankt voor de leuke reacties het voorbije jaar. Hopelijk kan ik jullie ook het komende jaar blijven boeien met mijn verhalen. Ik wens jullie allemaal het beste toe voor het jaar 2012 en geniet er van!

Ik heb alvast leuke dingen om naar uit te kijken in het jaar 2012: in februari ga ik samenwonen met mijn vriend.
We hebben trouwens al een leuke koelkast én een leuke tv gekocht. 
Ook mijn blog zal in het nieuwe jaar waarschijnlijk een nieuw kleedje krijgen. Hopelijk kan ik hiermee wachten tot na de examens. 
2012: here I come. 


 

Nog een paar dagen en het eindelijk zover: het jaar 2012. Is dit het dan? Het jaar waar -volgens bepaalde bronnen- alles zou eindigen? Of is dit slechts een fabeltje voor de sensatie?
Alleszins, niemand weet wat het jaar 2012 zal brengen, zelfs ik niet.

Vandaag ging ik voor de laatste keer in het jaar 2011 naar de kapper.
En wat bezielde mij? Ik vroeg om mijn lange haar korter te knippen. En dat terwijl ik al zo lang spaar om lang haar te hebben. Bij deze heb ik al één goed voornemen voor het jaar 2012: zo weinig mogelijk naar de kapper gaan om mijn haar weer zo lang mogelijk te laten groeien.
Het is alleszins al een hele dag wennen als ik voorbij de spiegel loop.

Het jaar 2011 was voor mij een emotionele warhoop.
Het jaar 2011 was het jaar waar ik het leven ontdekte. Het leven zoals het echt is (I think).
In augustus ging ik samen met mijn prins naar Pukkelpop.
Het was mijn eerste Pukkelpop ooit en waarschijnlijk ook mijn laatste ooit.
Ik ben nog nooit zo bang geweest. En nadien komt dat besef: 'Ik heb enorm geluk gehad, ik had dood kunnen zijn, mijn prins had dood kunnen zijn.' Ik en mijn prins stonden onder de tent waar er een koppeltje is gestorven, we zijn gelukkig op tijd naar buiten gelopen. De beelden van hagel, regen en niets (echt niets zien) zullen me voor altijd bijblijven.
Ik word nog steeds bang telkens ik het donker zie worden op het midden van de dag, telkens ik hagel zie, telkens als ik in een grote massa mensen sta. Het is raar hoe je op een bepaalde plaats op het verkeerde moment kan zijn. Het is raar hoeveel geluk je kan hebben en tegelijk je er toch zo slecht kan bij voelen.
In het jaar 2011 stond het huis naast ons in brand, op een haar na, bijna ook het onze.
Moest de brandweer niet zo snel te werk zijn gegaan, dan was ik hier nu niet meer aan het typen.
In het jaar 2011 kon ik kennis maken met Meneer Stress, hopelijk is onze ontmoeting van korte duur en kan ik hem in het jaar 2012 voorgoed vaarwel zwaaien.
In het jaar 2012 zal ik waarschijnlijk mijn blog in een volledig nieuw kleedje steken, wees gewaarschuwd.

Ik weet niet wat het jaar 2012 zal brengen en misschien is dat wel goed zo.
Eén ding weet ik wel zeker: ik en mijn prins betreden in februari ons eigen huisje.
Mooier kan het nieuwe jaar toch niet beginnen?

Clip van de week is de nieuwe van Lana Del Rey. Toeval of niet maar het lied én de clip vatten mijn voorbije jaar perfect samen.
 

Zaterdagochtend, ik keek er naar uit. Eindelijk nog eens kunnen uitslapen na een lange schoolweek.
Mijn broer, die midden in de examens zat, dacht er ook zo over.
Zaterdagochtend werd hij echter veel vroeger wakker dan normaal. Hij hoorde een raar lawaai en dacht dat de buurman zijn schouw aan het reinigen was. (Wij wonen in een halfopen woning)
Het was nog geen 8u, dus hij was er vroeg aan begonnen.
Alles leek in orde, tot hij plots heel luid lawaai hoorde. Hij wist dat er iets niet klopte en liep naar buiten. 
Nog geen halve minuut later riep hij het hele huis wakker.
'Buiten, buiten, buiten!'
Met half geopende ogen kon ik er totaal niet mee lachen. Laat een mens nu eens uitslapen in het weekend!
Tot ik hem hoorde roepen dat er brand was bij de buren.
Ik sprong uit mijn bed en nam enkel mijn gsm mee. In mijn pyjama liep ik de straat op en zag de brandweer net aankomen. Mijn mama liep buiten en zei dat het achteraan te doen was. Ik liep naar achter en mijn mond viel open. Letterlijk. Mijn mond viel open en mijn hart stond stil. Ik kon niets meer denken.
Uit het raam van de slaapkamer van de buurman was er een steekvlam te zien van ongeveer 2 meter.
Ik wist niet wat ik moest denken. Toen zag ik rook uit ons zolderraam.
Tranen en paniek kwamen in me op. Ik liep naar achter en belde naar mijn prins, die mij gelukkig wat kon kalmeren. Al lachend vroeg hij: 'Je hebt toch een foto genomen?' Ja lap, ik was zo in paniek dat ik daar niet aan gedacht had. Uiteindelijk heb ik een foto genomen met mijn gsm als de brandweer het vuur aan het blussen was (zie onderaan).
Mijn broer vertelde me dat ik eens naar de straat moest komen kijken.
Onze straat was volledig afgezet, er waren vier brandweerwagens, politiewagens, een ambulance en ongelofelijk veel mensen die kwamen kijken.
Mijn oma en tante kwamen ook kijken, zij waren volledig de draad kwijt. Mijn tante barste in tranen uit en mijn oma was haast aan het hyperventileren.
Het enige wat je dan kan doen is zeggen wat de brandweer tegen jou zegt om je proberen te kalmeren:
'De brandweer is al vier keer naar onze zolder gaan kijken en er is bij ons geen brand.'
Uiteindelijk hebben zij wel de isolatie losgetrokken om te kijken of die aan het smeulen was.
Ik heb nog nooit zoveel volk gezien bij ons thuis.
Uiteindelijk kreeg ik te horen dat onze buurman het niet overleefd had.
Dat laatste moet ik nog steeds beseffen. Alles ging zo ontzettend snel.
De brandweer heeft bijna een volledige dag het huis nageblust en spullen gezocht die nog in brand zouden kunnen schieten.
Uiteindelijk kwam er iemand van het parket alles onderzoeken, pas nadien werd de buurman uit zijn huis 'bevrijd'. Omdat de trap volledig was stuk gebrand, werd de buurman in een kraan boven ons huis naar de straatkant gebracht. Raar, een dode buurman boven je huis.

Onze zolder ruikt nog steeds naar de brand en ook buiten is de brand nog steeds te ruiken.
De volledige bovenverdieping is uitgebrand. De brandweer vertelde ons dat we geluk hadden.
Indien de brandweer vijf minuten later ter plaatse was of indien de matras van de buurman in brand was geschoten, dan bestond ons huis nu niet meer. En wij misschien ook niet meer.
Gisteren en vandaag komen er er al de hele tijd ramptoeristen voorbij. Mensen rijden met hun auto zo traag mogelijk voorbij, sommige stoppen zelfs.

Wat een geluk dat de brandweer er op tijd was. Ik heb dit jaar enorm bewondering gekregen voor de hulpdiensten. Eerst Pukkelpop en nu dit.
Ik ben ze echt waar zo dankbaar. Zonder hen hadden wij nu geen huis meer.
Ik heb ze een cakeje gegeven en we zullen ze waarschijnlijk nog een kaartje schrijven ook.
Dat is wel het minste wat we kunnen doen.
Het zijn echte helden.