Fairytale Life

Met de komende examens, het vele schoolwerk en nog zo veel meer, heb ik besloten om een blogpauze in te lassen.
Het bloggen neemt veel tijd in beslag, tijd die ik kan gebruiken om lessen voor te bereiden, taken te maken en examens te studeren. Hoewel ik het bloggen enorm graag doe, kwam de voorbije tijd het besef dat het 'echte leven' ook erg belangrijk is. Door bepaalde gebeurtenissen heb ik de laatste tijd mijn vrienden in de steek gelaten.
Ik wil hier nu ook meer tijd voor maken.
De laatste tijd kwam het besef hoe belangrijk vrienden en familie zijn.

Ik weet niet wanneer ik hier opnieuw zal bloggen. Het zal sowieso voor na de examens zijn.
En als jullie duimen voor mij, dan zal ik zeker nog eens op jullie blogs komen piepen.  
En voor degene die me écht niet kunnen missen: op deze blog kan je nog steeds mijn cullinaire avonturen volgen.

Tot blogs!

Deze ochtend stond mijn mama al vroeg in mijn kamer. 'Het is acht uur.'
Geef mij maar mijn Ipod-wekker, waarbij ik kan opstaan met mijn favoriete deuntje.
Soit, opstaan is opstaan. Of het nu voor school is of voor de dokter.

Om 8u20 stond ik al bij de dokter. Het is ongeveer 3 maanden geleden dat ik nog eens op controle ging.
De vorige keer had ik te weinig rode bloedcellen, geen ijzerreserve en veel te veel cholestrol.
Van dat eerste ben ik niet verschoten, ik voelde me al een tijdje niet zo goed en werd ziek van de kleinste inspanning die ik deed. Van dat laatste ben ik wel verschoten. Te veel cholestrol? Is dat niet voor oude mensen? Is dat niet voor mensen met overgewicht? Is dat niet voor rasechte vleeseters?
Ik toch niet? Ik die al vijf jaar geen vlees eet? Ik die nog geen zestig kilo weeg? Komaan zeg, you got to be kiddin' me! 
Blijkbaar kan het toch wel. Het is dus de voorbije maanden opletten geweest met de voeding.
Na een bezoekje aan de diëtiste werd het: minder kaas en eitjes, minder chocolade en meer gebakjes uitdelen.
Ik hoop dat mijn cholestrol beter zal zijn, alhoewel ik de voorbije week toch wel veel taartjes heb gegeten. 
Waarom zijn die toch ook zo lekker?
Mijn rode bloedcelletjes zullen nog steeds geen volledig transportleger bezitten, ik voel me nog steeds niet zo fit.
Ik heb ook niet alles gedaan wat de dietiste heeft gezegd, als ik eerlijk ben.
Zo heb ik het nog steeds moeilijk om alle dagen fruit te eten. Het enige van fruit dat me echt kan smaken is een manderijntje. Kid like I am.
Ik ga het echt moeten leren. Anders zit de kans erin dat ik medicijnen zal moeten nemen of wie weet zelfs vlees/vis eten. 
Morgenavond weet ik mijn uitslag, spannend!

Om af te sluiten toch nog even een weetje over Selah Sue (referentie clip van de week) haar kapsel:
Vorige week was er een feestje van de scouts. Ik wou eens iets anders. En als een meisje dat zegt: be warned!
Na heel wat kledij te passen en raad te vragen aan mijn jongere broer, was het tijd voor mijn haar.
Wat als ik nu eens het kapsel van Selah Sue zou nadoen?
Zo gezegd, zo gedaan. Ik had niet veel tijd meer (teveel tijd in beslag genomen door het kiezen van kledij), waardoor het in een vlugje moest gaan.
Na wat Googlen begon ik er aan. En uiteindelijk -na drie kapotte rekkertjes, heel wat stroppen in mijn haar en veel haarlak- was het dan zover. Ik was er redelijk tevreden over. Tot ik de badkamer uitstapte en mijn broer naar me keek: 'O God, je bent precies Selah Sue'. En op dat moment liep ik weer de badkamer in om mijn haar los te kammen. Typisch ik. Mijn broer zegt wat mijn eindbedoeling was, namelijk het kapsel van Selah Sue nadoen, en toch is het weer niet goed. 
Eerlijk gezegd dacht ik dat het er een beetje over zou gaan. Al die moeite, om dan met een gewoon los kapsel weg te gaan. Typisch vrouwen zeker? 

Ps: Gisteren vroeg een vriendin of ze mijn kookkunsten even mocht lenen. Yes! Ik mag morgen nog eens cupcakes maken, zonder aan mijn eigen cholestrol te denken! 





 

Binnenkort mogen jullie een update verwachten op Cuisine Céline, mijn brood moet namelijk nog een klein uurtje rijzen en dan mag het in de oven. Ondertussen heb ik nog even tijd om het hier ook nog even te updaten.

Het is alweer een tijdje geleden dat er hier nog een 'clip van de week' heeft gestaan, dus bij deze wil ik dat goed maken. Sinds kort staat namelijk het volledige concert van onze Belgische Selah Sue in Lille op het internet.
Jawel, het volledige concert in Lille: 90min59 om precies te zijn. Dat is meer dan 90 minuten pure klasse.
Niet iedereen is voor het klinkeralfabet van Selah en ik moet toegeven, de eerste keer dat ik haar zag (voor ze zo beroemd werd) kwam ze over als een echt onbeleefd meisje. Gelukkig maken haar muziek en klassevolle optredens dat ruimschoots goed.  Via deze link kan je het volledige concert bekijken.

En voor degene die op korte termijn willen overtuigd zijn, heb ik één liedje geselecteerd uit het volledige concert.
Iedereen kent dat wel: dat moment waarop het in je hoofd één grote warboel is. De vrede in het hoofd is weg, alles lijkt tegen te vallen. Bij mij was het Pukkelpop 2011, een kennis die plots overleed, brand bij onze buren (waarbij de buur overleed) en mijn papa die in het ziekenhuis belande. Tel daarbij nog eens mijn stressvolle en vooral niet zo leuke stage en je snapt dat die vrede in mijn hoofd volledig verdwenen was. Ik werd ziek van de stress.
Eerst wou ik dat niet geloven, maar ik heb moeten leren luisteren naar mijn lichaam. En zoals Selah Sue zingt: 
'Peace in the mind is the only way to face this bomber'.
Iedereen heeft wel die muziek die hem of haar erdoor helpt. Awel, bij mij is dat onze Belgische Selah Sue. En natuurlijk mijn prins, die mag ik ook niet vergeten. (Alsof ik die ooit zou vergeten.)

De lange tijd dat ik niets heb gepost op mijn blog is er veel gebeurd.
Ik heb een zware stage achter de rug waar ik les moest geven aan bijna 30 leerlingen in een probleemklas.
De stage lukte niet goed en als top of the bill deed mijn lector (persoon van de hoge school) enorm moeilijk.
Zo vertelde ze mij dat ik te optimistisch was, altijd excuses zocht en ik niet graag leerkracht ben.
Gelukkig vond mijn mentor (persoon van de stageschool) het iets beter.
De eerste dag van mijn stage werd mijn papa opgenomen in het ziekenhuis voor een openhartoperatie.
Mijn eerste les gaf ik toen mijn papa werd geopereerd.
Alles is gelukkig goed afgelopen, nu heeft hij enkel nog last aan zijn borstkast.

Het deed allemaal wat raar. Ik wil dat mijn papa me ziet groot worden, dat hij kan zien wat ik van mijn leven maak.
De schrik zat er goed in.
Ik ben blij dat het allemaal achter de rug is.
En ik ben zo blij dat ik mijn prins heb. Hij is er steeds voor mij geweest. Telkens ik thuis kwam van een vermoeiende en slechte stagedag, was hij daar. Ik zal hem nooit kunnen uitleggen hoeveel dat voor mij betekende.

Ik heb ondertussen ook een studiekeuze gemaakt. Nadat ik ben afgestudeerd als leerkracht secundair onderwijs zal ik een opleiding voor chocolatier of bakker volgen. 
En in tussentijd kan je mijn bakavonturen volgen op Facebook en op mijn nieuwe blog. 

Hopelijk tot daar! (En ondertussen zal je nog steeds mijn avonturen op deze blog kunnen volgen, al zal het de komende tijd erg druk worden met de examens in zicht.)

Je loopt in een drukke winkelstraat waar allerlei geuren je tegemoet komen.
Een vleugje Chanel, een vleugje Armani vermengd met sigarettenrook en wie weet zelfs de geur van een alcoholverslaafde. Maar één geur laat alle andere geuren verdwijnen: de geur van warme, vers gebakken wafels. Ken je dat?
Ik moet toegeven dat ik er moeilijk aan kan weerstaan. Vooral de Brusselse wafels (die eigenlijk een uitvinding zijn van een Gentenaar) zijn voor mij een echte lekkernij. Als fervente liefhebber van het koken en bakken heb ik al een paar keer geprobeerd om deze krokante wafels bij mij thuis te maken. Helaas is dit nog nooit gelukt.
Tot ik op een dag bij mijn prins zijn oma wafels zat te eten. Toen ik een hap van haar zelfgebakken wafels nam, verscheen er vuurwerk op mijn smaakpapillen. Heerlijk krokant vanbuiten en toch zacht binnenin.
Mijn vrouwelijke charmes leken goed te werken want ik kreeg het recept in mijn handen. 
Gisteren was het moment eindelijk aangebroken, zou het deze keer wel lukken om zelf krokante wafels te bakken? 
Ik kreeg van mijn oma een wafelijzer dat ik mocht gebruiken. En zo werden het echt 'wafels op grootmoeders wijze'. En ze waren héérlijk, trust me!
Jammer genoeg zijn die wafels niet zo goed voor de cholestrol, maar één keer kan toch geen kwaad?





 

Het wafelijzer van mijn oma, prachtig nostalgisch toch?

 



















Dé wafels. En jawel, ik ben er trots op. Ze waren heerlijk!

 

Van Alice kreeg ik tijdens de examens een stokje doorgestuurd. 
Tussen de examens en de nieuwe lessenweek heb ik wat tijd gevonden en hier is het resultaat:

1. You must post these rules. 
2. Each person must post 11 things about themselves on their blog. 
3. Answer the questions the tagger set for you in their post, and create 11 questions for the people you tag to answer. 
4. You have to choose 11 people to tag and link them on the post. 
5. Go to their page and tell them you have linked him or her. 
6. No tag backs. 
7. No stuff in the tagging section about “you are tagged if you are reading this.” You legitimately have to tag 11 people. 

1. Als je een stad zou zijn, welke was je dan en waarom? 
Gent, zonder twijfel. Toen ik in het middelbaar een eindwerk moest maken over Gent, verloor ik mijn hart. Mijn keuze was snel gemaakt om ook in Gent verder te gaan studeren. In Gent leven verschillende culturen –bijna- zonder problemen samen. 

Gent is de rust van de vele parken, de cultuur van de Vooruit, de gezelligheid van de Graslei. Gent is de stad van ‘Donderdag Veggiedag’, de stad van de Gentse Feesten en sinds kort ook van het Lichtfestival. Zoveel verschillen die in harmonie samenleven.
Ook in mijn hoofd zijn er veel verschillen die proberen samen te leven, soms lukt dat wat beter, soms lukt dat totaal niet. Eén van de dingen die ik nog moet leren is om de vrede in mijn hoofd te zoeken en te bewaren. Misschien leer ik dat wel door ouder te worden?

2. Welk boek/film of liedje veranderde ooit je leven?
De documentaire Taste The Waste. Sindsdien durf ik van producten te eten die hun houdbaarheidsdatum hebben overschreden, er wordt veel te veel weggegooid.

3. Ik ga voor jou koken. Wat moet ik klaar maken en waarom?
Italiaans. Een échte Italiaanse, vegetarische pizza. Niet van Dr. Oetker, maar een échte Italiaanse pizza. Thoh, bij het typen van deze zin komt het water me al in de mond.

4. Waar zou je op dit moment het allerliefste zijn?
In Australië, samen met mijn prins.

5. Wat stond er in het laatste smsje dat je ontving?
‘Ik ben al op weg naar Gent!’ Van mijn prins die vroeger thuis was van de les, zo wist ik dat ik al mocht beginnen koken.

6. Wat is de grootste blunder die je ooit gemaakt hebt?
Het woord blunders staat niet in mijn woordenboek, enkel het werkwoord ‘leren’.
Fouten bestaan niet, tenzij je er niets uit leert.
Mijn grootste les die ik ooit heb geleerd, is om niet altijd het goede in mensen te zien.
Ik heb in mijn puberteit ‘vrienden’ leren kennen die beter nooit mijn vrienden waren geweest. Ik heb geleerd dat je niet iedereen zomaar mag vertrouwen. De enige die je echt kan vertrouwen ben jij zelf.

7. Wat is het vreemdste voedsel dat je ooit al gegeten hebt?
Ik heb nog nooit echt vreemd voedsel gegeten, dit komt waarschijnlijk omdat ik altijd wil weten wat ik eet. Indien je in de supermarkt een meisje ziet die aandacht de verpakkingen zit te lezen: it’s me!

8. Je krijgt een ongelimiteerde visa kaart ter beschikking voor 2 uur. Waar ga je je geld spenderen?
Een reisbureau, zonder twijfel. Een wereldreis zo al snel op de rekening staan.

9. Waar zie jij jezelf in 5 jaar?
Hopelijk ben ik tegen dan al afgestudeerd als leerkracht.
Binnen vijf jaar zou ik graag ook het diploma voor chocolatier in mijn handen hebben. Wie weet heb ik binnen tien jaar wel mijn eigen chocoladewinkel?

10. Als je kon teruggaan in de tijd waar ging je dan heen?
De jaren `60: voor de muziek en natuurlijk voor de ‘Peace man!’

11. Met wie zou je graag eens een avondje aan de toog hangen?
Met onze aarde. Om haar sorry te kunnen zeggen, in naam van de hele mensheid en om haar te kunnen vragen hoe het nu eigenlijk zit met haar opwarming. Misschien kan ik haar dan wel een frisse cocktail aanbieden om wat af te koelen?

Nu is het mijn beurt om dit stokje naar een paar personen door te sturen. 
Blogjes die ik tag zijn:

Explode 
Hollandse Nieuwe 
Annemarieke
Willy 
Voeten in het water
Ejsa

Het zijn er geen elf, I know. maar ik zou het leuk vinden om het stokje door te geven aan deze zes bloggertjes.

Jullie zijn trouwens niet verplicht om het stokje aan te nemen, ik begrijp het maar al te goed als jullie een druk leven hebben. 

Mijn nieuwe vragen:

1. Stel je voor dat je jouw eigen boek mag schrijven of je eigen film mag maken, over wat zou die dan gaan?
2. Wat is jouw leukste moment uit je leven, tot nu toe?
3. Heb je een favoriete blog?
4. Wat is jouw favoriete plek in huis?
5. Naar wie kijk jij op en waarom?
6. Wat is jouw grootste levensles die je tot nu toe al hebt geleerd?
7. Wat is jouw favoriete gerecht?
8. Wat is jouw grote droom?
9. Wat is je grootste angst?
10. Welke film zou je mij aanraden als je weet dat ik niet graag naar actiefilms kijk?
11. Welke vakantiebestemming zou je mij aanraden?

Ik ben benieuwd om jullie antwoorden te lezen!

Ps: is het lettertype op mijn blog momenteel te klein?

Eindelijk, de examens zijn achter de rug. Ik heb door de zure meloen gebeten. En ik snak naar iets zoets, een chocoladetaart zou ideaal zijn. Dan wel zonder kers op de taart, want -raar maar waar- ik lust geen kersen. Ik weet dat nu heel veel mensen de wenkbrauwen zullen frontsen, maar inderdaad: ik lust geen kersen.
Al moet ik toegeven dat ze wel goed ruiken. En dat mijn lievelingslabello er eentje is met kersensmaak.

Genoeg over kersen en taarten, daar zitten jullie niet op te wachten, I know.
Waar jullie zitten op te wachten, is het antwoord op de vraag: 'Hoe is het nu eigenlijk met die examens afgelopen?'
Wel, goed nieuws: ik ben gisteren mijn punten te weten gekomen.
Nergens onder de 12 op 20, behalve op één vak: een negen. Een negen! Waarom is het eigenlijk toegelaten om een student een negen te geven? Een negen op twintig, dat is één puntje te weinig om te genieten van een zorgeloze zomer. Al mag ik toch nog een beetje blij zijn met die negen. Beter een negen dan een drie, niet?
Dat ene puntje meer, zo moeilijk kan dat niet zijn. Whatever, zorgen voor later!

Momenteel heb ik een weekje vrij, om van alle emoties te bekomen. En om te wennen aan het nieuwe huisje van mij en mijn prins. Jawel, ik en mijn prins zitten sinds maandag in ons huisje.
En het is tot nu toe echt al heel goed meegevallen. Jammer dat ik -net zoals vele mensen- momenteel met een verkoudheid zit. Al is het hier leuk genieten en rusten in het huisje.
Nooit gedacht dat ik, feministe in hart en nieren, zo graag zou koken voor een jongen.
En het is natuurlijk nog leuker als hij nadien zelf voorstelt om de afwas te doen.
Ik zie het komende semester veel beter zitten. Zeker met het idee dat ik na elke nutteloze, saaie en tijdverspillende les niet meer alleen thuis hoef te komen. Héérlijk.
Ons huisje is nog niet volledig ingericht, maar I promise: foto's volgen!
Hopelijk ben ik morgen al goed genezen en kunnen we samen naar de Hema, om nog wat leuke dingen te kopen voor in het huisje.
En ondertussen kan ik voor de eerste keer in het nieuwe huisje op blogronde gaan. Ik ben benieuwd welke avonturen jullie ondertussen allemaal hebben meegemaakt.
En straks mag ik alweer koken voor mijn prins, zodat hij zijn buikje goed kan vullen als hij thuis komt van de les.

En dat brengt me bij de clip van de week, want op zen Selah's gezegd: mijn prins geeft mij nog steeds die 'Crazy Vibes'.