|
|
 |
 |
|
 |
|
| 19-11-2009 Liefde |
 Sprookjes? |
|
 Ik had het goed zitten deze keer.
De jongen waarover ik hier al een paar keer heb verteld, beheerste zowat mijn gedachtegang.
Bij alles wat ik zag, dacht ik aan hem.
Hij had me dan ook zoveel over zichzelf verteld.
Hij had me verteld over zijn verleden, hij toonde me zelfs foto’s.
Ik voelde me zo speciaal, hij vertelde me dingen die hij verder aan bijna niemand vertelde.
Hij was zo lief.
Hij zei me dat het wederzijds was, ik dacht dat hij er nog niet klaar voor was. Ik gaf hem tijd.
Want ik begreep hem, vrienden begrijpen elkaar.
Eergisteren zat ik met vrienden in het park. Ik kon niet over hem zwijgen.
Het was alsof hij het was die ervoor zorgde dat de wereld ronddraaide.
En elke keer ik iemand dag met een pet, hoopte ik dat hij het was.
Ik praatte er veel te veel over.
Ik voelde me een echte verliefde tiener.
Een zorgeloos meisje, met het hoofd in de wolken.
Een tijdje later zei een vriend dat er iemand afkwam met een pet.
Ik keek en zag dat hij het was.
Hij was het echt.
Hij zei hallo, maar keek me niet echt aan. Hij ontweek mijn ogen.
Dat is misschien normaal als je in de knoop ligt met je gevoelens.
Vrienden van me zeiden dat hij last had van bindingsangst.
Ik moest hem tijd geven. En dat gaf ik hem ook. Al was het een jaar.
Iemand zoals hem vind je niet zomaar.
’s Avonds opende ik msn, hopend dat hij online zou zijn.
En dat was hij ook.
Mijn hart stond stil. Bijna letterlijk nu.
Ik voelde mezelf niet meer ademen.
Ik sloot msn onmiddellijk.
Dit kan niet, dit kon niet. Dit, kan niet. Mag niet.
Hij was online.
En in zijn msn naam stond de naam van een meisje, met een hartje.
Onmogelijk.
Het was wederzijds, hij had gevoelens voor mij.
Hij vond me lief.
Wat had ik verkeerd gedaan?
Had ik iets verkeerd gezegd?
Of misschien was het de naam van een nieuw huisdier waar hij me zeker nog zou over vertellen. Want hij vertelde alles aan mij.
Alles.
Ik opende msn opnieuw.
Ik mocht nu niet bang zijn, vrienden begrijpen elkaar, dus hij zou het zeker niet erg vinden moest ik vragen wie dat meisje was.
Ik vroeg het hem. Ik vroeg het hem, zonder rond de pot te draaien: ‘Wie is ze?’.
Hij antwoorde. Hij antwoorde: ‘Mijn liefje’.
Zijn liefje?
En ik dan?
Een paar dagen geleden zei hij dat hij me miste, dat hij me lief vond, dat het wederzijds was.
Een paar dagen geleden zei hij dat hij me niet wou kwetsen.
Een paar dagen geleden liet hij me verliefd worden. Hij zette me de roze bril op.
Hij maakte me blind.
Wat had dat meisje wat ik niet had?
Kenden ze elkaar al lang?
Misschien vond hij me niet zo leuk als haar.
Ik vroeg hem waarom hij me de waarheid niet had verteld.
Hij zei dat ik niet boos mocht worden, dat hij het goed met me voorhad.
Hij had niets gedaan met mij, er was niets gebeurd tussen ons, zei hij. Dus ik mocht niet boos zijn.
Ik vroeg hem waarom. Waarom zij? En ik niet? Wat had ik verkeerd gedaan?
Hij zei me dat ze veel losser was dan mij. Dat het beter tussen hen klikte.
Hij vond ze veel leuker dan mij.
Ik moest er letterlijk aan denken om te ademen. Ik mocht het niet vergeten, in en uit.
Had hij nu gelogen tegen mij?
Ik kon niet meer typen.
Hij zei dat ik niet boos mocht zijn. Was het dan mijn schuld?
Ik sloot msn.
En ik, naďef zoals ik ben, zeg hem dat ik hoop dat we vrienden kunnen blijven. Vrienden begrijpen elkaar, remember?.
En daar zat ik dan, alleen in Gent.
In de kamer waarin hij zei dat hij gevoelens had voor mij, op de plaats waar we tot 6 u ’s morgens zaten te praten met elkaar.
Want we begrepen elkaar.
We hadden respect voor elkaar.
Ik wist niet meer wat ik moest doen.
Wenen? Huilen?
Boos zijn?
Sprakeloos zijn?
Ik deed het allemaal tegelijk.
Ik zocht troost bij vrienden, vrienden die allemaal bijna sprakeloos waren.
Ze hadden het niet verwacht van hem.
Hij die de wereld deed rond draaien.
Ik ging slapen en stapte over de plaats waar hij een paar keer heeft geslapen.
Over de plek waar zijn gsm lag, over de plaats waar we naar films hebben gekeken.
Mijn hoofd plofte op het kussen en tolde.
De volgende ochtend ben ik veel te vroeg wakker.
Ik ben moe.
Ik ben niets vergeten van gisteren, hoe graag ik dat ook zou willen.
In de namiddag zouden we naar een museum gaan. Ik en een paar vrienden.
Goed zo, kon ik mijn gedachten op iets anders proberen zetten.
Ik ben blij dat ik hem die dag niet heb gezien.
’s Avonds plofte ik mijn hoofd opnieuw op het kussen, nog steeds tollend.
Vandaag ging ik vol goede moed naar school.
Ik wist dat het meisje bij ons op school zat.
Ik wist dat er een kans was dat ik hem zou zien, samen met haar.
Er kwam een vriendin bij mij. Ze moest me iets zeggen, zei ze.
En ze begon te vertellen.
Ze zei dat ze me niet wou kwetsen, maar dat ik dit moest weten.
Ze had hem gezien met dat meisje. Hij had haar gekust.
Ze had gesproken met een goede vriend van hem.
Hij meende het niet met mij.
Hij was niet verliefd op mij.
Hij had aan zijn vrienden foto’s van mij getoond: ‘Kijk, dat is ze, met haar ben ik nu bezig’.
Hij had tegen zijn vrienden gezegd dat hij met twee meisje bezig was.
En dat het zeker zou lukken bij 1 van de twee.
Hij zei tegen zijn vrienden dat ik en hij seks hadden gehad.
Mijn hart stond stil. Dat hebben we nooit gedaan. We hebben alleen maar gepraat.
Ik dacht dat hij respect had voor mij.
Ze vertelde verder.
Ik hoorde slechts de helft meer.
Ik daverde.
Ik kon met moeite op mijn voeten blijven staan.
Mijn voeten waren terug op aarde beland. Ik kreeg een slag in mijn gezicht.
‘Gaat het?’
Ik glimlachte. Het deed pijn, alsof mijn mondhoeken niet meer mee wilden werken.
Hij, hij die mij begreep. Hij had misbruik van mij gemaakt.
Hij zei tegen zijn vrienden dat hij voor dat ander meisje had gekozen omdat hij bij mij op de grond moest slapen.
Ik snapte het niet. Is dat niet normaal? Je slaapt toch niet met alle jongens in het zelfde bed?
En toen zag ik ze. Het andere meisje.
Ik voelde jaloersheid. Niet lang.
Ik voelde me schuldig. Dit meisje zou ook gekwetst worden.
Al die sms’jes die hij naar mij heeft gestuurd, stuurde hij ook naar haar.
Hij speelde niet alleen een spelletje met mij, ook met haar.
En bij haar zou het veel erger zijn.
Ik durf haar niets te zeggen.
Misschien meent hij het bij haar wel?
Ik mag hun liefde niet verprutsen. Vrienden begrijpen elkaar.
De hele les kon ik mijn ogen niet van haar afhouden. Zij had met hem gekust.
Zij stond in zijn msn naam. Haar hand past beter in zijn hand dan het mijne.
Ik keek naar mijn hand, alsof er iets verkeerd aan was.
Ik was blij toen de les gedaan was.
En toen ik naar huis ging, zag ik hem.
Hij zei geen hallo meer.
Hij kende me niet meer. Hij had een betere gevonden.
Hij had me niet meer nodig.
Toen ik thuis aankwam, keek ik op facebook.
Ik wou kijken wat hij nog had gezegd over haar.
Kijken of hij het wel meent bij haar.
Misschien is hij op haar wel echt verliefd?
Het ging echter niet meer. Hij heeft me verwijderd op facebook.
Geen vrienden meer.
Vrienden begrijpen elkaar.
Geen vrienden meer.
Ik wil een goede raad geven aan alle jonge meisjes.
Iedereen zegt om naar je hart te luisteren. Gun je verstand ook een kans.
Durf de roze bril af te zetten, ook al ben je dan verblind door zijn mooie ogen.
Durf je vragen te stellen als iemand zo snel op jou verliefd wordt.
Durf je vragen te stellen als iemand zo lief is.
Hou je voeten op de grond als je hoofd in de wolken zit.
Vallen doet pijn.
En sprookjes? Die bestaan niet.
|
|
|
19-11-2009, 15:51:33 Fairytale GirL
Reacties (4) |
 |
| 16-11-2009 Clip van de week |
| Het ritme van de liefde |
|
 Eerst en vooral bedankt voor de reacties op mijn vorig postje, ik had het nodig.
In mijn hoofd is het momenteel 1 chaos.
Ik weet niet meer wat goed of fout is, ik weet niet meer wat ik mag en kan doen.
Zaterdagavond was er in Gent de fuif Beats Of Love.
Sound Of Stereo kwam en die wou ik zeker zien, ik keek er echt naar uit.
Al weet ik niet of het voor Sound Of Stereo was. Die jongen waarover ik de vorige keer vertelde, kwam ook.
Ik had me er op voorbereid dat ik alleen maar een ‘hallo’ zou zeggen of krijgen.
Dat draaide anders uit toen hij me vroeg een berichtje te sturen als ik er was.
Hij wou me zien.
Hij wil het misschien makkelijker maken voor mij, maar zo wordt het echt niet makkelijker. Integendeel.
Vroeg hij dat omdat hij me wou zien, of vroeg hij dat omdat hij niet wou dat ik me niet genegeerd zou voelen?
Ik was blij dat Bloempje meeging.
Het is een vriendin waar ik enorm veel kan tegen zeggen.
We zouden pas gaan rond 1u, omdat de eerste DJ niet echt ons genre was.
Na een lange zoektocht naar een bankautomaat (die werkte), vertrokken we naar de Vooruit.
Het was half 1 en ik kreeg een berichtje van hem.
Ik had nog niets gestuurd.
Hij stuurde om te zeggen dat de DJ die bezig was, echt goed was.
Dacht hij nu aan mij?
Stuurt hij dat naar al zijn vrienden?
Ik antwoordde dat we op weg waren.
Toen we aankwamen, keek ik onbewust rond, zoekend naar een jongen met een pet.
Zoekend naar de jongen die heel mijn leven in de war stuurde.
En ik zag hem al snel. Hij stond zich te amuseren.
Hij had zijn vrienden bij, zijn vrienden waarvan ik wist dat ze niet echt een goede invloed waren op hem.
Ik wou nog niet onmiddellijk sturen dat ik er was, ik wou kijken hoe hij was bij zijn vrienden.
Ik wist van de drugs, dat hij soms een jointje rookt.
En hoewel hij niet de enige is van mijn vrienden die dat doet, deed het even raar toen ik het hem zag doen.
Ik zag hoe ze het jointje rolden, ik zag hoe hij meedeed met zijn vrienden.
Hij had me gezegd dat hij daar niet kon mee stoppen, omdat zijn vrienden het deden.
En toen moest ik de andere kant uitkijken.
Ik kreeg de krop in de keel.
Wat zie ik toch in die jongen? Waarom moet hij zo speciaal zijn? Ben ik echt zo dom?
Ik ging met mijn vriendin even iets halen om te drinken.
En toen ik zag dat ze gedaan hadden met roken, ging ik dichter bij hen staan.
Ik stuurde een berichtje naar hem.
Hij had zijn zonnebril opgezet.
Maar hij zag me. Hij zag me en zei hallo. Er kwam een lach op zijn gezicht.
De mooiste lach die er is.
Ik en mijn vriendin gingen net naar de vestiaire.
Daarna hebben we een hele tijd bij hem en zijn vrienden gestaan.
Bijna de hele avond.
Hij was zo blij, het was echt zijn soort muziek.
Hij trok zich niets aan van de mensen rondom hem. En dat maakt hem net zo speciaal.
Hij zette zijn zonnebril af. En hoe donker het ook was, zijn ogen schitterden.
Hij had zo een mooie pet.
En ik weet het, er is die bril van liefde, die je blind maakt.
Maar op dat moment was hij perfect.
Onrealistisch perfect.
 En toen viel er mij een andere man op.
Hij kon zijn ogen niet van mij afhouden.
Hij was ongeveer 30 jaar.
Hij had veel te veel gedronken.
Ik haatte het hoe hij keek.
Ik ging dichter bij de andere jongen staan.
Hij zag het en kwam bij mij. Hij zei me, dat moest die man iets zou hebben gedaan hebben, hij hem wat zou hebben aangedaan.
Hij beschermde mij.
Die man bleef echter staren. Zelfs toen ik met mijn rug naar hem stond, voelde ik zijn blik.
Het was me beu.
Ik draaide me om en zag hem kusgebaren doen met zijn mond.
Ik denk dat ik nog nooit zo boos heb gekeken.
Ik heb hem daarna niet meer gezien.
Gelukkig.
Want veilig voelde ik me niet echt meer.
Hoewel het leuk was dat de andere jongen me wou beschermen.
Zo slecht meent hij het dus niet.
De hele avond betrapte ik er mezelf op dat ik naar hem keek, hopend dat hij zou terug kijken.
En toen ik zag dat hij keek, keek ik niet terug.
Ik wou bewijzen dat ik me kon amuseren zonder hem.
Al was dat niet gemakkelijk.
Ik snap het nog steeds niet.
Hoe kan hij zo lief tegen mij doen.
Mij zo verliefd laten worden?
Zeggen dat hij verliefd is op mij, om dan te zeggen dat hij me niet wil kwetsen?
Ik snapte het niet.
Sound Of Stereo zorgde voor een goede afsluiter van de avond.
Ik ben er zeker van dat, als ze nog eens naar Gent komen, ik zeker nog eens ga kijken.
De lichten gingen aan.
Het feestje was gedaan.
Mijn vriendin wou weggaan.
Hij stond nog vooraan, ik wou afscheid nemen.
Maar iets hield me tegen, iets hield me tegen toen ik hem zag staan.
Ik voelde me een verliefde tiener.
Het was alsof ik helemaal tilt sloeg.
Hij draaide zich om en kwam bij ons.
Hij zei dat hij het een leuk optreden vond.
Ik ook. Natuurlijk vond ik het leuk, hij was er bij.
Het was 7u toen ik in slaap viel.
Mijn vriendin zei dat hij bij mij paste.
Dat hij vecht voor zijn gevoelens.
Ik weet het niet meer. Echt niet.
En ik hoop nog steeds, bij elke jongen die passeert met een pet, dat hij het is.
Dat hij het is, hallo zegt, en alles weer is zoals vroeger.
Dat we gewoon vrienden waren.
De nacht nadien heb ik bijna niet geslapen.
Rond 5 uur werd ik alweer wakker en hoe vaak ik ook probeerde, ik kon maar niet slapen.
Ik kon het niet aan om te kijken naar de plaats waar hij normaal lag.
Ik kon het niet aan, om te weten dat ik geen slaapwel en geen goedemorgen meer van hem zou horen.
Mijn ogen werden weer wazig.
‘Slaap dan toch.’ Zei ik tegen mezelf, maar het was alsof ik niet meer naar mezelf kon luisteren.
Ik zat vandaag als een echte zombie in de les.
Een vriendin merkte het op.
Zij weet er van.
Zij vind dat ik initiatief moet nemen. Ik durf niet.
Ik durf niet omdat ik hem als vriend wil houden.
Omdat ik schrik hem voor de reactie, omdat ik schrik heb voor de toekomst.
Ik snap niet hoe hij kan zeggen dat het wederzijds is.
Ik weet niet of ik hem mag geloven of niet.
Toen ik deze middag samen met een vriend een broodje aan het eten was in het park zag ik verschillende mensen passeren met een pet.
En elke keer hoopte ik dat hij het was, toen ik plots een jongen zag met zijn hoofdtelefoon op.
Hij was het.
Zou hij me zien?
Hij was in een roes met zijn muziek. Hij zag me niet.
Wat was hij mooi.
Bij elke stap die hij zette, dacht ik aan die avond dat mijn gsm uitstond.
Ik ben nog met vrienden mee gestapt naar de school, ook al had ik geen les meer.
Hij stond aan de schoolpoort.
Met zijn rug naar mij. Ik durfde niets te zeggen. Uit schrik voor zijn reactie. En mijn reactie.
Afkicken van liefde is moeilijk.
Ik hoop dat ik deze nacht een beetje beter ga slapen.
Clip van de week is de nieuwe van Rihanna.
Omdat de clip en de tekst in een zekere zin weerspiegeld waarom ik ’s nachts niet meer kan slapen.
|
|
|
16-11-2009, 17:59:21 Fairytale GirL
Reacties (5) |
|
| 13-11-2009 Liefde |
| Sprookjes |
|
 Een paar dagen geleden kwam er een jongen slapen.
Begrijp dit nu niet verkeerd, wij zijn gewoon vrienden.
Zoals ik in mijn vorig postje zei, ken ik hem ongeveer 2 maand.
Het was niet de eerste keer dat hij bleef slapen, integendeel, we waren er stilaan al een gewoonte van aan het maken. Het was gewoon elke keer gezellig.
De laatste keer dat hij blijven slapen is, hebben we zelfs zitten praten tot 6u ’s morgens.
Het is bijna niet te geloven dat de tijd zo snel ging en kan gaan.
We hebben over zoveel dingen dezelfde mening: hij is net zoals mij vegetariër en gaat graag tegen de massa in.
Ik heb hem veel persoonlijke dingen gezegd en hij mij ook.
We konden naar elkaar luisteren.
We begrijpen elkaar.
Hij vertelde me over zijn verleden, wat niet zo mooi was.
Ik vond het niet erg, vrienden respecteren elkaar om wie ze zijn. Niet om wie ze waren.
Zoals ik al zei, we begrepen elkaar.
Rond 6u vonden we de moed om te gaan slapen.
Hij ging op de grond slapen, op een matras. Ik kroop in mijn hoogslaper en zette mijn gsm uit. Ik doe dat altijd, kwestie van niet wakker gebeld te worden en stralingen tot een minimum te bepreken.
Rond 11u werden we wakker.
Hij zei zoals gewoonte: ‘Goedemorgen’. En op de 1 of andere manier vond ik dat leuk.
Ik vond het leuk hoe hij dat zei, ik vond het leuk dat hij ’s morgens mijn naam zei.
Het was alsof ik het eerste was waar hij aan dacht toen hij wakker werd.
Hij ging zijn tanden gaan poetsen en ik zette mijn gsm aan.
En toen zag ik dat hij me gisterenavond nog 2 berichtjes had gestuurd.
Hij begon gevoelens voor mij te krijgen.
Hij vond me mooi. En lief.
Mijn hart stond stil. Bijna letterlijk.
Het eerste wat ik dacht was dat het vrienden van hem waren en hij zijn gsm thuis was vergeten.
Ik keek rond en zag zijn gsm naast de matras liggen.
Damn.
Ik zocht naar woorden, zinnen die ik niet eens kon vormen.
Hij kon elk moment uit de badkamer komen.
Wat moest ik doen? Ik had het al moeilijk om vrienden te maken.
Iemand die op mij verliefd zou worden was het laatste waar ik aan had gedacht.
Ik hoorde de badkamerdeur opengaan. En het was alsof ik toen pas besefte hoe mooi hij was.
Zijn haar lag warrig, zijn ogen keken me aan toen hij me zag. En ik zag dat ze blauw waren.
Hij had zijn pet op. Hij draagt bijna altijd een pet.
Zijn rode pull paste bij hem.
Ik was verward, totaal de kluts kwijt.
En op dat punt heb ik iets heel dom gedaan.
Ik ben begonnen over iets anders. Over school, denk ik. Dat weet ik zelfs niet meer.
Ik heb zijn gevoelens genegeerd.
We zijn elk naar onze les gegaan die dag.
En ik heb hem nog een berichtje gestuurd. Hoe kinderachtig kan je zijn.
Het was wederzijds, alleen kon ik het niet plaatsen.
Hij vond het blijkbaar niet erg.
Hij stuurde me berichtjes waarvan ik telkens naar adem moest happen.
Hij mist me. Hij dacht aan mij.
We zouden snel nog eens afspreken.
En woensdag ging hij nog eens komen slapen.
We zouden eerst naar een jazzcafé gaan.
Ik zag het helemaal zitten.
En er moest niets gebeuren, ik vond het gewoon leuk om bij hem te zijn.
Ik wist dat hij zou komen.
Ik wist het gewoon.
 Hij keek er naar uit zei hij, hij telde af. Net zoals ik dat deed.
Op facebook liet hij hartjes achter en ik telde de uren af. De minuten. De seconden.
Met elke ademhaling.
De tijd kon niet snel genoeg gaan.
Ik hoopte dat ik hem onderweg naar school soms zou tegen komen.
Bij iedereen die ik zag afkomen met een pet en rode pull kreeg ik de rillingen.
Maar hij was het nooit.
Hoe hard ik het ook wou.
En het werd woensdag. Woensdagavond.
Het werd 18u.
Het werd 19u.
Het jazzoptreden begon pas om 21u, ik had het zeker 5 keer nagekeken op internet.
Er was nog tijd.
Maar hij kwam niet.
Hoe vaak ik ook door mijn venster keek, hij kwam niet.
Ik opende msn, om de tijd een beetje sneller te laten gaan.
Hij was online.
Hij was dus nog thuis, ik moest me nog niet te zenuwachtig maken, dacht ik.
Hij begon een chatgesprek tegen mij.
Hij was nog maar net wakker.
Hij was de dag daarvoor uitgeweest.
Hij had een kater. Hij kwam niet.
Hij kwam niet.
‘Ben je zeker? Je mag later komen hoor’ antwoordde ik.
Hij was het zeker. Zijn aardappelen waren al aan het koken zei hij.
Hij kwam niet.
Omdat hij de dag ervoor te lang was uitgeweest. En hij een kater had.
Slik.
Hij kwam gewoon niet.
Niets aan te doen, vrienden begrijpen elkaar dacht ik.
Ik zou het ook niet leuk vinden om met een kater zo lang op de trein en bus te zitten.
Vrienden begrijpen elkaar.
En hij zei dat hij de volgende dag zou komen.
Hij wou toch nog komen. En ik vroeg het nog eens voor de zekerheid: ‘Je wilt toch nog komen?’
Ja zei hij, hij stelde het zelf voor.
Het werd dus een dagje langer uitstellen.
En gisteren was het donderdag.
En ik zat opnieuw af te tellen. Want ik wist dat het wederzijds was. Ik was niet alleen die er naar uit keek.
Ik kreeg echter opnieuw een berichtje. Ik dacht dat hij het was, om te zeggen dat hij was vertrokken. Of om te zeggen dat hij er bijna was.
En hij was het inderdaad.
Maar niet om te zeggen dat hij vertrokken was.
Ook niet om te zeggen dat het wachten bijna voorbij was.
Hij kwam niet.
Hij kwam opnieuw niet.
En deze keer zette hij er een uitleg bij.
Het speet hem, maar hij vond het opeens beter om gewoon goeie maten te blijven.
Hij denkt dat hij me gaat kwetsen.
Ik wist voor wat ik stond, ik wist zijn verleden.
Ik had de klik gemaakt dat we wel eens meer dan vrienden zouden kunnen worden.
Ik had de klik gemaakt dat ik hem leuk vond.
Ik had de klik gemaakt om hem te vertrouwen.
Hij zei dat hij het ging verpesten. Hij wou niet de jongen zijn die me kwetste.
En dat was het dan.
Game over.
Ik sloot de gordijn. Er zou toch niemand meer afkomen.
Ik moest mijn best doen om te ademen.
Het was alsof de hele wereld draaide. En ik niet. Enkel mijn hoofd.
Het werd wazig voor mijn ogen.
Wat moest ik nu doen? Antwoorden via een smsje?
En wat zou ik dan moeten zeggen?
Langs de ene kant vond ik hem een idioot.
Hij had een spelletje met me gespeeld.
Of had hij schrik? Net zoals ik? Vrienden begrijpen elkaar, nee?
Was het waar dat hij gevoelens had?
Was het waar? Wat zou er gebeurd zijn moest mijn gsm zou hebben aangestaan?
Had het te maken met zijn verleden?
Had het te maken met mij?
Ik ging achteruit in de zetel zitten.
Hangen.
Gelukkig had ik nog chocolademousse.
Daar word ik altijd blij van. Ik kreeg echter geen hap door mijn keel.
Elke keer ik nog maar met de lepel de chocomousse aanraakte, zag ik hem door de badkamerdeur komen, met zijn rode pull en zijn blauwe ogen.
Bij elke hap zag ik hem op mijn vensterbank zitten, met zijn sigaret.
Ook al vind ik het niet leuk als jongens roken, hij maakte alles goed met wat hij zei.
Maar vooral met zijn lach.
Ik had geen sigaret nodig. Zijn lach was genoeg. Hij was niet alleen verslavend, ik werd er high van. Zo high dat ik de sterren kon aanraken.
Ik zette mijn chocomousse aan de kant en opende msn.
Hij zat online.
Hij zei me nog eens dat het niet zou lukken.
Ik vroeg hem om meer uitleg.
Hij zei me dat het wederzijds was, maar hij wou me niet kwetsen.
Wat doet hij nu dan? Vroeg ik me af.
Het was stil op msn.
We wisten beiden niet wat zeggen.
Ik geloofde hem echt.
Ik geloofde dat zijn lach echt was.
Ik mag niet zo in sprookjes geloven. Ik ben geen prinses en hij was geen prins.
Het was hem maar.
Hij had gewoon een mooie rode pull en ogen waarin je kon verdwalen.
That’s it.
Hoe idioot was ik dan ook om in sprookjes te geloven.
Ik ging vroeg gaan slapen.
Ik zei slaapwel tegen hem. Ik kreeg geen antwoord.
Ik dacht dat msn gewoon raar deed, dus ik stuurde nog een smsje.
Geen antwoord.
Ik kroop in mijn bed en keek naar de plaats waar hij altijd lag. Naar de badkamerdeur.
Hij kwam niet.
Waarschijnlijk nooit meer.
Ik ben geen prinses, geen Sneeuwitje.
Ik moest alleen gaan slapen.
Er was geen prins.
Sprookjes bestaan alleen in boeken en films.
Hoe dom kon ik zijn.
En elke keer ik mijn ogen sloot, zag ik zijn lach.
Mijn ogen brandden.
Ik was blij toen mijn wekker afliep en ik naar school kon.
Proberen om mijn gedachten op iets anders te zetten.
En dan kom ik hem tegen, op weg naar mijn les.
En hij zegt hallo. Hij knikt. Net zoals vroeger.
Alsof er niets was gebeurd.
Hij knikte.
Hij kende me nog.
En hoe mooi zijn lach ook mag zijn, hoe mooi zijn ogen ook mogen zijn.
Hij is geen prins.
En het was geen sprookje.
|
|
|
13-11-2009, 16:16:02 Fairytale GirL
Reacties (5) |
|
|
|
 |
|
 |
| |
|
|
|
Vorige pagina
